ความนำ

น้อยองค์การนักที่จะเติบโตก้าวหน้าไปในเวลาอนาคตโดยยืนอยู่บนความสำเร็จเมื่อครั้งอดีตหรือปัจจุบัน และละเลยกับการปรับปรุงตนเองอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในด้านการจัดการศึกษาสาธารณะและการศึกษาที่จัดโดยองค์กรภาคเอกชนที่มุ่งแสวงหาผลกำไร ซึ่งมีบทบาทหลักในการหล่อหลอมและสร้างสรรค์พัฒนากำลังคนที่เป็นทุนมนุษย์ของประเทศ  ความหยุดนิ่งที่จะก้าวเดินต่อไปในเส้นทางของประสิทธิภาพและประสิทธิผลของการบริหารจัดการ  มิเพียงแต่ทำลายสมรรถนะขององค์การแต่ด้านเดียวเท่านั้น  หากแต่ยังกัดกร่อนความมั่งคั่งของสังคมในอนาคตที่จะได้มาจากพลังของคนรุ่นใหม่อันเป็นผลผลิตจากภาคการศึกษาอีกด้วย  หากย้อนกลับมา มองความสามารถในการจัดการศึกษาของบ้านเราในช่วงเวลาที่ผ่านมา  ยิ่งควรค่าแก่การตั้งคำถามว่า ทุกวันนี้  เรามีหรือใช้วิธีการอย่างไรบ้าง  ในการสะท้อนความเจ็บไข้ได้ป่วยหรือภาวะสุขภาพหรือสมรรถนะในการบริหารจัดการขององค์การได้บ้าง