วีรพล

ผู้เขียน : วีรพล

อัพเดท: 13 ธ.ค. 2006 19.33 น. บทความนี้มีผู้ชม: 2188 ครั้ง

รวมเรื่องราวของเพื่อนเอกภาษาญี่ปุ่น ที่เขียนรวมเล่มแจกเพื่อนในงานรับปริญญา


ธมฺมธมฺโม 

ในบรรดาผู้ชายในชั้นปีคนที่ดูสุขุมและเหมือนกับคนที่เคยบวชเรียนมาแล้วเป็น10ๆพรรษาราวกับว่าเขาเป็นผู้มีคุณวุฒิมากในทางพุทธศาสนา รวมๆแล้วบุคลิก + หน้าตาของเขาเหมือนมัคกทายก เป็นบุคคลผู้เดียวภายในห้องที่จะไปสู่มรรคผลนิพานได้ทำให้สุบินเป็นคนมีน้ำใจและใจกว้างดุจน้ำทะเลยังเรียกพี่ ประกอบกับทางบ้านที่มีฐานะดี   กระเป๋าเงินเลยตุงที่สุดภายในชั้นปีคงออกกิจบ่อยมั้ง… เป็นที่อิจฉาของพวกผมเป็นอย่างมากๆสักวันจะไปดักเล่นงานมันกลางทางรวยนักไม่ยักจะใช้สักกะสตางค์เดี๋ยวจะช่วยใช้ไงเพื่อนเอย

( อันนี้ล้อเล่น )

เป็นที่น่าสงสารอยู่อย่างหนึ่งอย่างเดียวที่ถูกต้อง มนต์คำสาปบางประการของออยนิด ทำให้ตกเป็นทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ออยนิด เข้าไปโดยปริยายจาการวิเคราะห์ดูคร่าวๆ  บุคลิกท่าทางของทั้งสองดูคล้ายกับ คนวัยทองที่หนีออกมาจากบ้านพักคนชราเพื่อมาเรียนกันทั้งคู่...ทั้งคู่นี้ สนิทกันมาก  เวลาไปไหนมาไหนทั้งสองมักจะไปด้วยกันเสมอๆ แม้ว่ากว่าจะไปได้ต้องมีการวางแผนปรึกษาหารือกันจนเกือบ จะลงไม้ลงมือกันก็ตาม.....  ครั้งนี้ก็เช่นกัน

 

 

งานนิฮองไซพวกเราอยู่ปี 4 กันแล้วมีหน้าที่ทำอาหารขายกันแน่ละเมื่องานเสร็จพวกเราก็ต้องไปยืดเส้นยืดสายกันที่งานหน่อย ถึงแม้จะเย็นย่ำและงานจะใกล้เลิกแล้วก็ตามพวกเราก็ออกจากฐานที่มั่น เกือบหมดแล้วแต่ว่ายังเหลือเขาทั้งคู่อยู่... ดูจากรูปการแล้วสุบินนั้นเป็นอะไรไม่รู้ปฏิเสธคำชวนของออยนิดอย่างไร้เยื่อใย  ประมาณว่าไม่อยากไปกับออยนิดซะงั้น ผมเลยเฝ้ามอง แอบดูเขาว่าทะเลาะเรื่องอะไรกันแน่   (โปรดสังเกตคำแปลด้านหลังถ้าอ่านภาษาเมืองไม่เข้าจาย..)

ออยนิด   “บ่าบิน   ยะย๋างคิงบอไป๋”            (ไอ้สุบินทำไมมึงไม่ไปกับกูวะไอ้สาด...)

 

สุบิน            “ก็คิงหั๊นเร๊อง้าว ขี้จ่มเห๋ย   ฮาขี่ฮดต๊กห่มก็ว่าฮา   แซงก็ว่าฮา   ขี่เว่อยก็ว่าฮา  ฮาก่ายนะบ่า   ปอฮาเถียงคิงมาตุบฮลังฮาแฮม....”  

สุบินพูดด้วยเสียงที่รุนแรง+ความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างแรง ( ก็มึงอะอีควาย  โครตขี้บ่นเลย  กูขี่รถตกหลุมก็ว่า  แซงก็ว่า  ขี่เร็วก็ว่า  กูละเบื่อ  พอกูเถียงเข้ามึงก็มาทุบหลังกูอีก )

และจากนั้นมีบนสนทนาอะไรไม่รู้ร่วม 10 นาที

 

 

แต่จนแล้วจนรอดออยนิดก็ง้อสุบิน   จนเป็นที่น่าพอใจของสุบินแล้ว  สุบินก็เลยหมดสนุก

สุบิน       “ ปะ ปะ”

ออยนิด “บ่าไป๋  ฮาบอไป๋กะคิงละ บ่าบิน” ( ไม่ไปกูไม่อยากไปกับมึงแล้วละตอนนี้ ) คราวนี้ถึงตาออยนิด งอนบาง

สุบิน       “ บ่า......”  ( อาการเริ่มเซงของสุบินเกิดขึ้น )

จากบทสนทนานี้นานๆไปก็กลายเป็น การลงไม้ลงมือของออยนิด โดยที่สุบินไม่ตอบโต้และไม่มีใครขอร้องให้สุบินมิตอบโต้

 ผมเห็นว่าท่าทางสองคนนี่ทะเลาะกัน แล้วสถานการณ์ไม่ค่อยจะดี    ด้วยความรักเพื่อนผมเลยหนีไปAirPort ไปสมทบและเดินเที่ยวกับเพื่อนๆ  ที่มากันก่อนหน้าผม

 

แต่ที่น่าแปลกก็คือสุดท้ายและท้ายที่สุดสองคนนี้ จับจูงมือมาเที่ยวกันเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

สุดท้ายขอเสริมหน่อยสุบินเป็นคนเรียนเก่งครับอย่างมาก

แม้ว่าบางครั้ง  ไม่ซิมันเกือบทุกครั้งเลยก็ว่าได้สังเกตง่ายๆ วิชาไหนที่ไอ้หมูบินมันทำได้จะออกมาคุยกับเพื่อนประมาณว่า

สุบิน “โอย..ข้อสอบยากจังเน้อ”

 

 

คนอื่น “ อืม ๆ”

สุบิน “เราทำไม่ได้เลยอะ..ทำไมได้..เธอละ”

คนอื่น “ อืม ๆ ใช่ ๆ ยากจริงเราก็ทำไม่ได้”

แล้วมันก็คุยอะไรอีกไม่รู้ผมไม่สนใจหรอก..

พอคะแนนออกมาครับไอ้หมูบินมันผิด  2 ข้อ

โอโฮทำไม่ได้ ผิด 2 ข้อเนี้ยนะทำไม่ได้  (ไอ้สาดเอย ไอ้ผมคิดว่าข้อสอบไม่ยากเหมือนมัน ยังผิดเป็น 10 ข้อ เนี้ยหรอว่ะทำไม่ได้ของมึงไอ้หมูบินถ้ามึงทำได้คงออกข้อสอบให้อาจารย์ไปแล้ว..)


บทความนี้เกิดจากการเขียนและส่งขึ้นมาสู่ระบบแบบอัตโนมัติ สมาคมฯไม่รับผิดชอบต่อบทความหรือข้อความใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง และหากท่านพบเห็นข้อความใดที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรม หรือทำให้เกิดความเสียหาย หรือละเมิดสิทธิใดๆ กรุณาแจ้งมาที่ ht.ro.apt@ecivres-bew เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการลบออกจากระบบในทันที