ลาเว็นเดอร์

ผู้เขียน : ลาเว็นเดอร์

อัพเดท: 27 ก.ค. 2007 23.24 น. บทความนี้มีผู้ชม: 2174 ครั้ง

3...2..1... ถึงบ้านแล้วววว


ถึงบ้านซะที เฮยยยย

 

 

คิดถึงบ้านจังเลย

 

ในที่สุดฉันก็ได้กลับบ้านสักทีหลังจากที่คอยเวลานี้มานาน

 

ถึง 3 เดือน

 

ฉันถึงกับน้ำตาซึม ตอนที่เห็นพ่อกับแม่

 

แต่หลังจากนั้น ความดีใจก็ค่อยๆจางหายไป

 

เพราะครอบครัวที่รอมานาน

 

ก็ได้กลับมาอยุ่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

 

 

หลังจากที่สอบมิสเทอมเสร็จในวันนี้

ฉันก็รีบกลับหอเพื่อไปเอากระเป๋าแล้วเดินทางกลับบ้านอย่างที่ตั้งใจไว้

ว่า ....

 

หลังสอบเสร็จ  ....  ฉันจะกลับบ้าน

 

การเดินทางกลับบ้านในครั้งนี้มันทำให้ฉันคิดได้หลายอย่างเลยล่ะ

ฉันไม่เคยเดินทางกลับบ้านคนเดียว และนี้ก็เป็นครั้งแรก ตอนแรกฉันจะกลับบ้านกับเพื่อน

ซึ่งพ่อแม่ของเขามารับ แบบว่าฉันจะอาศัยเพื่อนกลับอ่ะนะ แต่ว่า.....มีเหตุผลหนึ่ง

ที่ทำให้ฉันอยากกลับบ้านและทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง

 

 

ฉันตัดสินใจ นั่งรถเมล์ไปที่อนุเสาวรีย์ โดยที่ไม่หลับระหว่างทางเลย จะบอกว่ามันตื่นเต้น

ก็ไม่ใช่ แต่ว่า ฉันไม่หลับเพราะว่า....กินกาแฟไปตอนเช้า เนื่องจากกลัวตัวเอง

จะหลับในห้องสอบ 555+++...ก็เมื่อคืนอ่านหนังสือจนถึงตี 3 แล้วก็ตื่นแต่เช้าอีก

 

ถึงอนุเสาวรีย์

 

ฉันต้องทำตัวให้ฉับไวกับการข้ามถนน ซึ่งจริงๆ แล้วข้ามไม่ค่อยจะบ่อยมากนัก

เมื่อเดินไปถึง...โรงพยาบาลราชวิถี ซึ่งเพื่อนๆ ได้บอกว่าที่นั้นมีตั๋วรถตู้

จากกรุงเทพ-*-ชะอำ

ฉันเดินไปอยุ่ตรงนั้นอยู่พักใหญ่ เพราะซึ้อตั๋วไม่เป็น

เหอะๆๆๆ น่าอายจัง เด็กบ้านนอกอย่างฉัน ทำอะไรไม่เป็นเลยสักกะอย่าง

ไม่นานนัก ฉันก็โทรศัพท์หาพี่ชาย รู้ไหมอะไรเกิดขึ้น

ไอ้พี่ชายบ้าของฉัน มันไม่รับโทรศัพท์

ตอนนั้นแหละฉันอยากจะบ้าตาย อย่างที่บอกใครไม่ได้

แต่อยากกลับบ้านมาก ก็เลย เดินไปต่อคิวซึ่งยาวเหยียด อยู่ข้างๆ ริมถนน

ต่อไปต่อมา ก็รู้ว่าแถวที่กำลังต่ออยุ่นั้น คือ แถวที่ขายตั๋วรถตู้กลับ ชะอำ

เย้......ดีใจจังเลยยยยยยย 5555+...

 

ระหว่างทาง  ฉันนั่งมองแต่ท้องฟ้ายามเย็น มันแปลกดีเนอะ

ที่อยู่ๆ ฉันอยากร้องไห้ เพราะดีใจได้กลับบ้าน

ท้องฟ้าค่อยๆ ลับจากฟ้า ไปเรื่อยๆ จนหายไป ฉันเองก็ยังนั่งอยุ่บนรถตู้

โดยที่ไม่ได้ลุกไปไหนเลย

 

ทางกลับบ้านฉันจำไม่ได้ เพราะ ถนนมันสร้างใหม่ ทำให้ฉันเกือบจะเลยบ้าน

ของตัวเองไปซะงัน

 

หลังจากที่ถึงบ้าน โดยที่ฉันเองก็ไม่ได้โทรบอกให้ใครมารับ เพราะอยากจะ

......

...

..

..

.

...

....

..

 

เซ่อร์ไพร์พ่อกับแม่

เดินเข้ามาในบ้าน น้ำตาของฉันมันก็ไหล ออกมาโดยที่ไม่ได้

ร้องไห้ออกมาเพระความเสียใจ เเต่กลับออกมาด้วย ความดีใจที่หาอะไรไม่ได้อีกเเล้ว

พ่อแม่ต่างก็ ยิ้มเมื่อเห็นลูกสาวที่หายไป เกือบ 3 เดือน กลับมาบ้าน

พวกท่านต่าง ก็ถามโน้นถามนี้ ตามภาษาของคนที่คิดถึง

 

 

 

ฉันดีใจที่ได้กลับมาสู่ความอบอุ่น

ความรักความห่วงใย

ที่พ่อกับแม่มีให้ฉัน

 

 

ความรัก ของพ่อกับแม่มันต่างกับความรักของ

ชายหญิงทั่วไปจริงๆ

 

 

ลาเว็นเดอร์

 


บทความนี้เกิดจากการเขียนและส่งขึ้นมาสู่ระบบแบบอัตโนมัติ สมาคมฯไม่รับผิดชอบต่อบทความหรือข้อความใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง และหากท่านพบเห็นข้อความใดที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรม หรือทำให้เกิดความเสียหาย หรือละเมิดสิทธิใดๆ กรุณาแจ้งมาที่ ht.ro.apt@ecivres-bew เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการลบออกจากระบบในทันที