นินดา

ผู้เขียน : นินดา

อัพเดท: 12 มี.ค. 2007 23.36 น. บทความนี้มีผู้ชม: 5132 ครั้ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว....


ดอกไม้กับผีเสื้อจ้าวเสน่ห์



กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ยังมีดอกไม้ดอกหนึ่ง
เจริญเติบโตท่ามกลางหมู่ดอกไม้มากมาย
แต่ดอกของเธอเล็กที่สุด
กลีบของเธอบางที่สุด
ลำต้นของเธอเล็กที่สุด
และสีของเธอก็ซีดที่สุด

เพื่อน ๆ ดอกไม้เลยไม่ชอบเธอ
เพราะเห็นว่าเธอไม่มีความสวยอะไรเลย
ทำให้เผ่าพันธุ์ดอกไม้ที่ขึ้นชื่อว่าต้องสวย
ดูด้อยค่าลง...
ไม่มีใครชอบเธอ
ไม่มีใครชอบเธอเลยสักคน

ครั้นถึงฤดูกาล...
แมลงและผีเสื้อต่างก็พากันจับจองดอกไม้สีสวย
แต่ดอกไม้อย่างเธอไร้สีสัน
จึงไม่มีแมลงสักตัวสนใจ
จะมีใครบ้าง...อยากสนใจดอกไม้ไร้สีสันดอกนี้

...ครั้งแล้วครั้งเล่า
ผ่านฤดูกาลนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ก็ยังเหมือนเดิม
..............

วันหนึ่ง...ชั่วขณะที่ฤดูกาลใกล้จะสิ้นสุด
ผีเสื้อผอมบางก็บินวนใกล้ ๆ เธอ
ถึงเขาจะดูบอบบาง  แต่ปีกของเขาก็ดูแข็งแรง
สีดำบนปีกสะท้อนต้องกับแสงอาทิตย์
ดอกไม้รู้สึกว่ามันทรงอำนาจ
และชวนมอง
ช่างชวนมองที่สุด

.....
เขาเป็นผีเสื้อจ้าวเสน่ห์
ดอกไม้สวยใกล้ ๆ เธอ
ต่างพากันอวดตัวประชันแข่งความงาม
ทุกดอกรอคอยเวลา
รอว่าผีเสื้อจ้าวเสน่ห์จะเลือกจุมพิตผู้ใด
ทุกดอกต่างรอด้วยใจระทึก...


...เธอ...
ก็อยากให้ผีเสื้ออย่างเขาสนใจเธอบ้าง
แต่เธอไม่สวย
ดอกไม้อย่างเธอจืดชืดสิ้นดี
เธอเลยได้แต่หดตัวลง
หดตัวที่เล็กของเธอให้มันยิ่งเล็กลงไป
เล็กลงไป

แต่แล้ว...
ผีเสื้อจ้าวเสน่ห์ก็บินวนมาหาเธอ
ไม่มีใครคาดหมายมาก่อน
เขาค่อย ๆ บรรจงจุมพิตเธอ...
...ดอกไม้สะท้านสั่น...
แต่สัมผัสได้ถึงความอ่อนหวาน
มันเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงชั่ววินาที
แต่เธอรู้สึกว่ามันช่างเนิ่นนาน...


ก่อนจากลา...
เขาฝากแววตาหวาน และริมฝีปากอบอุ่นเอาไว้
เขาบินไปแล้ว
บินไป
บินไป

..........
เธอไม่มีเพื่อนเลย
การเดินทางมาของเขาทำให้เธอยิ่งไร้เพื่อน
ดอกไม้ทุกดอกริษยาเธอ
เพราะผีเสื้อและฝูงแมลงต่างเวียนวนหาเธอ
ทุก  ๆ ตัว อยากจุมพิตเธอ...

น่าแปลกใช่ไหม?
ที่จริงเธอไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
ยังคงไร้สีสัน จืดชืด
แต่เพราะใคร ๆ ก็สงสัยว่า
ทำไมผีเสื้อจ้าวเสน่ห์ตัวนั้นถึงเลือกเธอ
ทั้ง ๆ ที่สามารถเลือกดอกไม้สวย ๆ อื่นได้

พวกเขาเลยมาหาเธอ...
เวียนวนหาเธอ...
เฝ้ามองเธอ...
ด้วยความอยากรู้

แต่เธอไม่ยอมให้ใครมาจุมพิตเธอ
เธอเติบโตขึ้น เข้มแข็งขึ้น และมีความเชื่อมั่นขึ้น
เธอปฏิเสธใคร ๆ ที่มารายล้อมเธออย่างเด็ดเดี่ยว

ความใจเด็ดของเธอ
ทำให้ใคร ๆ พากันหลงรักดอกไม้
ที่ไร้สีสันที่สุดดอกนี้

.............
ฤดูกาลนั้นเวียนมาอีกหน
จนฤดูกาลนั้นสิ้นสุดลง
เวียนกลับมาใหม่
ซ้ำกลับมาใหม่
เวียนมา เวียนไป อีกหลายปี...

ผีเสื้อจ้าวเสน่ห์
ไม่เคยกลับมา...
และเธอไม่รู้ว่าเขาบินไปที่ไหน...
เขาคงไม่รู้ว่า รอยจุมพิตที่ฝากไว้บนกลีบบาง ๆ
จรดลึกสู่หัวใจอย่างไม่มีวันลบออกได้
เขาคงไม่เคยรู้ว่า
วินาทีเดียวที่ละมุนไม
จารึกสู่หัวใจอย่างนิรันดร์เสียแล้ว

บางที...ผีเสื้อจ้าวเสน่ห์
อาจจะตาลาย นึกว่าเธอสวยก็เลยก้มลงจุมพิตเธอ
บางที...ผีเสื้อจ้าวเสน่ห์...
อาจจะเป็นนางฟ้าใจดีที่จำแลงกายมาเพื่อสร้างความเด็ดเดี่ยวให้กับเธอ
ไม่มีใครรู้...รวมทั้งเธอด้วย

วันหนึ่งที่ฤดูกาลกำลังใกล้สิ้นสุดลง...
ดอกไม้พบว่า...
ไม่มีเขา....
ไม่มีแม้แต่เงาของเขา
เขาไม่มีวันกลับมา

ดอกไม้ไม่เคยร้องไห้เลย
เธอรู้ว่าความเจ็บปวดไม่อาจทดแทนด้วยน้ำตา
เธอเจ็บปวดมากเกินกว่าให้จะความหมายของน้ำตาทดแทนได้

เธอรู้สึกโง่ที่เฝ้ารอเขา
แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอยอมโง่
เพราะเธออยากเจอเขา
อยากเจออย่างสุดหัวใจ

แต่เขาไม่เคยกลับมา
ไม่มีใครเคยได้ข่าวเขา
เธอได้เพียงแต่รอคอยเขา
จินตนาการว่า ถ้าเขากลับมา...เธอจะทำเช่นไร

แต่เหมือนว่า...มันเสียเวลาเปล่า
เพราะผีเสื้อจ้าวเสน่ห์...ไม่เคยกลับมา

ผีเสื้อจ้าวเสน่ห์เอย...อยู่แห่งไหนกัน
กลับมาหาฉัน...กลับมาหาฉันหน่อยได้หรือเปล่า

...................

วันหนึ่งที่ฤดูกาลกำลังใกล้สิ้นสุดลง...
กลีบดอกของเธอเหี่ยวแห้ง...ลำตัวของเธอลีบลง
แล้วในที่สุด....เธอก็จากไป...
อย่างไม่มีวันกลับ....อีกแล้ว


.......

 มีใครเป็นดอกไม้...หรือมีใครเป็นผีเสื้อบ้างไหมคะ?


ปล.แต่งตอนที่รู้สึกว่าฟุ้งซ่านสุด ๆ ...ร่ายยาวมาได้ขนาดนี้เลยค่ะ

Credit Pic by www.sarikaadventurepoint.com

บทความนี้เกิดจากการเขียนและส่งขึ้นมาสู่ระบบแบบอัตโนมัติ สมาคมฯไม่รับผิดชอบต่อบทความหรือข้อความใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นความจริงหรือไม่ ผู้อ่านจึงควรใช้วิจารณญาณในการกลั่นกรอง และหากท่านพบเห็นข้อความใดที่ขัดต่อกฎหมายและศีลธรรม หรือทำให้เกิดความเสียหาย หรือละเมิดสิทธิใดๆ กรุณาแจ้งมาที่ ht.ro.apt@ecivres-bew เพื่อทีมงานจะได้ดำเนินการลบออกจากระบบในทันที